αυτα για το 2010

Δεν είχα σκοπό να γράψω, αλλά μου το ζήτησε η Θαλιτσα. Είναι η πρώτη φορά που κάνω ανάρτηση από το iPad και διαλεξα την τελευταία μέρα του χρόνου!
το '10 όπως και το '09 δεν ήταν καλές χρονιές για εμένα, για όλους τους γνωστούς λόγους που έχω μιλήσει εδώ και για άλλους που δεν έχω μιλήσει εδώ. Αλλά η ιδέα δεν είναι να κάνω απολογισμό σήμερα, δεν μου αρέσουν οι απολογισμοι έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν να προσπαθώ να κλείσω τους λογαριασμούς μου με τον εαυτό μου λες και δεν θα ξαναβρεθουμε του χρόνου :-)
ούτε να ζητήσω τίποτα θέλω, ότι είναι να έρθει θα έρθει, θα το δεχτώ και θα το αντιμετωπίσω όπως πάντα.
Οπότε, τι να πούμε σήμερα? Σκέφτηκα να πω την ιστορία με το ΙΚΑ αλλά θα συγχιστω και δε θέλω.
Έτσι σκέφτηκα να δώσω τις παραλλαγές του αυγολεμονου της μαμάς μου που είναι συγκλονιστικό κατα τη γνώμη μου πάντα βεβαίως!

Αυγολεμονο για φρικασε, λαχανοντολμαδες
2-3 αυγά, αλλα καλά αυγά και όχι αυτά τα σαφρακι που βρίσκουμε στα πρωτευουσιανικα σούπερ μάρκετ
χυμό απο 1 μισό λεμονακι
1 κ.γ. αλεύρι
χτυπάμε τα αυγά, κροκο και ασπραδι μαζί μέχρι να ομογενοποιηθουν, περίπου 3 λεπτά.
διαλύουμε το αλεύρι στο λεμόνι και το προσθετουμε στα αυγά και συνεχιζουμε το χτύπημα.
με μια κουτάλα ρίχνουμε σιγά σιγα το ζωμο απο το φαγακι μας στο μείγμα των αυγών και ανακατευουμε διαρκώς. όταν τελειώσει ο ζωμος γυρίζουμε το συγολεμονο στην κατσαρόλα με το
φαγητό και το αφήνουμε να παρει μια βράση και να χυλωσει λιγάκι.
στο φρικασε, μπορούμε να μην βάλουμε καθόλου αλεύρι αν βάλουμε μπόλικα αυγουλακια. εμείς το φρικασε το κάνουμε με ανιθο, μαιντανο, καυκαλιδα, μυρωνια, κρεμμυδακια, λίγα αντιδια και ένα κρεμμύδι ξερό, και όχι με μαρουλια και αλλα τέτοια που δεν μου αρέσουν καθόλου. μπαρδον ρε παιδιά, αλλα όπως μάθει κανείς!

Αυγολεμονο για σούπα
3 αυγά
λεμόνι όσο θελουμε, εξαρτάται απο το πόσο ξυνο μας αρέσει. 1 μισό λεμονακι είναι καλό πάντως.

χτυπάμε τα ασπραδια μαρεγκα και προσθετουμε έναν έναν τους κροκους. όταν αναμειχθουν καλά τα αυγά προσθετουμε το λεμόνι σιγά σιγά και χτυπάμε συνέχεια. με μια κουτάλα προσθετουμε σιγά σιγά το ζωμο απο τη σούπα μας, όσο περισσότερο μπορούμε και ιδανικά όλο για να ψηθει το αυγό. έτσι ψήνεται το αυγό καλύτερα και δεν κόβει το αυγολεμονο. αφού τελειώσει ο ζωμος ριχνουμε το αυγολεμονο στην κατσαρόλα με το ρύζι της κανουμε και ένα κουνηματακι τύπου σάμπα και σερβιρουμε!
μια τέτοια σούπα έχω παραγγείλει για απόψε το βράδυ, όσοι είστε φίλοι μου στο fb και σας επιτρεπω να βλέπετε τις φωτογραφίες μου θα τη δείτε :-)

'...το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και ο διονυσιακός χορός κατακλύζει το χόρο' Maurice Béjart

Οι χορευτές είναι αγγελικά πλάσματα, αέρινα.  Ζωγραφίζουν με το σώμα τους εικόνες, γίνονται οι ίδιοι εικόνα και ζωή.  Ο χορός για εμένα είναι κάτι απόλυτα θεικό, η απόλυτη αρμονία του σώματος, είναι το σώμα που γίνεται τέχνη.

Παρίσι, Βρυξέλλες, Λωζάνη. Οι τρεις σταθμοί του απίθανου Μαρσεγιέζου, ενός ιδιοφυούς ανθρώπου που ήρθε για να μας μαγέψει με την τέχνη του. Όταν στην δεκαετία του '60 δημιούργησε τα μπαλέτα του 20ου αιώνα και ανακάτεψε τον Μπαχ με αργεντίνικα τάνγκο, τη Μαρία Κάλλας με αφρικάνικες μουσικές, τον ηλεκτρονικό Πιερ Ανρί με ιαπωνικούς αυτοκρατορικούς ήχους, τότε έβαλε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή του και όσοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν μπορώ να πω με ασφάλεια πως απέτυχαν.

Μπαλέτα Μπεζάρ της Λωζάνης. Αυτό είναι πια ένας διπλωματικός τίτλος μια που οι περισσότερες παραστάσεις δίνονται στο εξωτερικό. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα Μπαλέτα Μπεζάρ έχουν ένα χαρακτήρα διεθνή και αποτελούν τον καλύτερο πρέσβη που η Λωζάνη θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί.

Χθες το βράδυ είχα την απόλυτη χαρά να βρεθώ στην πρώτη από τις 5 παραστάσεις των μπαλέτων Μπεζάρ της Λωζάνης στη Λωζάνη. Παγκόσμια πρώτη για το Aliziam O-Est του πραγματικά ταλαντούχου Sthan Kabar- Louet και για το Syncope του Gil Roman που είναι και ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπαλέτων Μπεζάρ. Στη μουσική είναι μια παύση, μιλάμε για μουσική syncopée. Στην ιατρική, syncope (συγκοπή) είναι το σταμάτημα της καρδιάς για 5 ή 10 δευτερόλεπτα, η απώλεια συνείδησης κατά τη διάρκεια της οποίας ο εγκεφαλός μας μπορεί να φανταστεί τα πάντα, να τα ανακαλύψει ή να τα ξαναδεί. Αναμνήσεις ή φαντασία; Μνήμη ή δημιουργία; Που είμαστε όταν δεν είμαστε εκεί; ρωτά ο Gil  Roman.

Το όνομα των μπαλέτων Μπεζάρ αποτελεί από μόνο του εγγύηση για την αρτιότητα της παραγωγής, για την άψογη αισθητική, για την υψηλή τεχνική.  Μας μάγεψε ο Julien Favreau σε όλες του τις εμφανίσεις, μας μάγεψε με το συγκλονιστικό pas des deux με την Kathleen Thielhem στο Aliziam O-Est, μας μάγεψε με το τέλειο σώμα του που με κάθε του κίνηση ζωγράφιζε εικόνες.  

Και μετά... ο Διόνυσος! Η χορογραφία του αξεπέραστου Maurice Bejart και η μουσική του δικού μας αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτό που συνέβει χθες στη σκηνή του palais de Beaulieu και μεταφερόταν στην πλατεία, στον εξώστη, στους διαδρόμους, στο φουαγιέ, στα σκαλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Η χορογραφία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1985 και εξαιτίας του μοναδικού ταλέντου και της ευφυίας του Μπεζάρ παραμένει συγκλονιστική 25 χρόνια μετά. Αυτό είναι τέχνη, αυτό είναι φως που δεν σβήνει ποτέ. Ακόμα κι όταν ο χορός τελειώνει και τα φώτα σβήνουν οι κινήσεις των χορευτών, οι αύρες τους, οι ανάσες τους, τα βήματά τους τα αέρινα που δεν ακούγονται αλλά νοιώθεις το πάθος τους κάθε δευτέρολεπτο γίνονται χρωμματιστά μπαλόνια που ταξιδεύουν ψηλά στον ουρανό.  Και έτσι η τέχνη που αξίζει δεν χάνεται ποτέ και έχουμε κι εμείς τη χαρά και την τιμή να την απολαμβάνουμε.

Θα προσπαθήσω να είμαι στην Αθήνα το Φεβρουάριο για μια από τις παραστάσεις των Μπαλέτων Μπεζάρ (25, 26, 27 και 28 Φεβρουαρίου) και θα είμαι σίγουρα εδώ τον Απρίλιο, το Μάιο και τον Ιούνιο για τις βραδιές που θα ακολουθήσουν τη χθεσινή.

Είμαι ακόμα με το μυαλό μου εκεί, είμαι τόσο χαρούμενη και τόσο γεμάτη, είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανα εδώ και χρόνια!

εγώ και οι χιονονιφάδες

 Ήμουν στο σπίτι μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους.  Δεν τους θυμάμαι.  Δεν γινόταν τίποτε ιδιαίτερο.  Ώσπου μια στιγμή, άνοιξα την κουρτίνα του παραθύρου στο δωμάτιό μου.  Έξω χιόνιζε.

 Χάζευα το χιονάκι να πέφτει απαλά και να στέκεται στα κλαδιά των δέντρων.  Χαιρόμουν.  Δίπλα μου ήταν κάποιος, νομίζω ένα μικρό παιδάκι. Κοιτούσε το χιόνι κι αυτό μαζί με εμένα.  Ξαφνικά, οι χοντρές νιφάδες χιονιού όταν έφταναν στο ύψος του παραθύρου μεταμορφώνονταν σε λαμπερούς κρυστάλλους.  Στραφτάλιζαν και γίνονταν εκτυφλωτικές.  Έπαιρναν πανέμορφα περίτεχνα σχήματα, στέκονταν δυο-τρεις μαζί στη σειρά και εγώ τις χάζευα μαγεμένη.

Μα πώς γίνεται αναρωτιόμουν και ευχόμουν να μη σταματήσουν να πέφτουν και να σταματούν για λίγο να στροβιλίζονται για να τις βλέπω.

 Το πρωί ξύπνησα και ήμουν τόσο χαρούμενη.  Αυτή η διάθεση κράτησε όλη την ημέρα. Ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να θυμηθώ από τον ύπνο της προηγούμενης βραδιάς.
Είναι το ωραιότερο όνειρο που έχω δει ποτέ. Θέλω να ξανάρθει...

Καλό Σαββατοκύριακο και à bientôt!