Το ταξίδι...

ήταν το χειρότερο που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Χειρότερο κι από εκείνο που με παράτησε η Lufthansa στη Φρανκφούρτη, την οποία σιχαίνομαι.
Φυσικά και είχαμε καθυστέρηση λόγω βρωμό-χιονου και άρα το ραντεβού της Παρασκευής με τον οδοντίατρο ακυρώθηκε. Βέβαια δεν ήταν η μόνη απώλεια. Έπρεπε να κάνω αληθινό αγώνα δρόμου και όλες τις παρανομίες για να φτάσω 1 ώρα καθυστερημένη στο διαιτολόγο. Είχα ξεχάσει πόσο φρικτή μπορεί να είναι η κίνηση στην Αθήνα. Πήγα το πρόγραμμα όλων εκεί πίσω, και δεν μου αρέσει καθόλου όταν συμβαίνει αυτό. Φυσικά μετά από όλα αυτά άργησα να φτάσω και στο Απλά, αλλά γι αυτό δεν είχε νόημα να αγχωθώ γιατί ο σκοπός ήταν να περάσω καλά και να είμαι χαλαρή.
Φάγαμε κ α τ α π λ η κ τ ι κ α. Αυτό τα λέει όλα. Η συνέχεια είχε ντίσκο, για τα 30φεύγα γενέθλια της φίλης μου (δεν είμαστε ίσα, εγώ 30λίγο!). Η ντίσκο ήταν το πλεον παρακμιακό μέρος που έχω πάει σε όλη μου τη ζωή. Φεύγοντας πήρα και δώρο ένα κιτσ αναπτήρα με ένα γουρουνάκι που κολυμπάει σε μια μπανιέρα και όλο αυτό κρέμεται στο πλάι του αναπτήρα!!!
Σάββατο, εγερτήριο νωρίς γιατί στις 10 είχα το ραντεβού του μήνα με το Βαγγέλη, αλλά πριν έπρεπε να πάω Βασιλόπουλο να πάρω τις προμήθειες για τα μωρά στον Κορυδαλλό.
Στο κομμωτήριο πάντα περνάω καταπληκτικά, τους πήγα και σοκολάτες και γενικά υπήρχε μια ωραία διάθεση και το μαλλί μού άρεσε πολύ.
Στο μεταξύ, είχα τηλεφωνηθεί με την Εύη και ετοιμαζόταν καφεδάκι. Συναντηθήκαμε στο Mall και μαζί ήταν και η Βίβιαν!! Ήπιαμε ένα πολύ ευχάριστο καφέ, συζητήσαμε διάφορα και καταλήξαμε ότι θα με επισκεφθούν γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε εδώ!!! Άρα ο καφές θεωρώ πως ήταν επιτυχημένος. Καλά για την Εύη τι να πω...είναι αυτό ακριβώς που δείχνει στο μπλογκ της τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω, δυναμική, εντυπωσιακή, με ένα χαμόγελο που βγαίνει από την ψυχή της και στρογγυλοκάθεται στο πρόσωπο της, τα έχει όλα και φαίνεται.
Αμέσως μετά η συνάντηση με άλλους μπλόγκερ για τα του Κορυδαλλού. Ειλικρινά χαίρομαι όταν γίνονται τέτοιες προσπάθειες, κι ας είναι και μικρές, για να βοηθηθούν παιδάκια.
Στη συνέχεια οδοντίατρος, ευτυχώς μέχρι τώρα όλα καλά με το δόντι μου. Και αφού όλα καλά, νομίζω πως μου άξιζε η ωραιότερη ζεστή σοκολάτα της Αθήνας στο Petit Fleur, στην Ομήρου. Εκεί για να φτιάξουν το ρόφημα χρησιμοποιούν Vahlrona που είναι από τις καλύτερες σοκολάτες, άρα...εγγύηση.
Έχω κουραστεί αρκετά, αλλά δεν σταματώ εδώ φυσικά. Και έξοδο είχα αργά και επίσκεψη πήγα σε μια φίλη μου να δω το μωράκι της.
Η Κυριακή κύλησε ήρεμα, σπίτι με τους γονείς μου και φίλους που είχα να δω καιρό.
Δευτέρα η αναχώρηση. Φυσικά χωρίς ιδανικές καιρικές συνθήκες, το μεσημέρι και λίγο πριν μπούμε στο φέρρυ σήκωσε τρελλό αέρα, μέχρι που το διπλανό φέρρυ έσπασε τους κάβους και ερχόταν ανεξέλεγκτο πάνω στο δικό μας, παρά τρίχα γλίτωσαν τη σύγκρουση.
Η διαδρομή Ancona-Aosta σούπερ βαρετή, τίποτα ιδιαίτερο να δεις για να περνάει κάπως η ώρα. Ααα δε σας είπα που είχα γκραν σουξέ στο φέρρυ, κεραυνοβόλησα επιχειρηματία σλοβένο, ύποπτων δραστηριοτήτων μια και τι δουλειά κάνει δεν το κατάλαβα και χαζοβιόλα νομίζω δεν είμαι. Εχει και Carrera S, άτσα ο Σλοβένος!!
Όμως πολύ άσχημος :( και είναι αρχή μου μόνο ωραίους γκόμενους. Άρα το ειδύλλιο δεν ευδοκίμησε, δεν είναι και η εποχή μου άσε καλύτερα.
Όταν επιτέλους φτάσαμε στα Γαλλο-ελβετικά σύνορα, σκεφτόμουν το Θέμο και τον εξονυχιστικό έλεγχο που του έκαναν και αναρωτιόμουν τι θα συμβεί σε εμάς....μα απολύτως τίποτα. Ούτε καν ζήτησαν να δουν τα διαβατήρια μας! Εντυπωσιακό ε?
Τέλος πάντων τώρα είμαι σπίτι με το γιαπωνέζο μου και τη μάμα μου, όμως μεθαύριο θα μου φύγει :( αλλά τώρα που είναι εδώ περνάμε πολύ καλά και θέλω να τη χορτάσω γιατί μου λείπει πολύ.
Υποσχέθηκα φωτογραφίες...λυπάμαι που δεν το τηρώ. Εκτός του ότι ξέχασα τη μηχανή εδώ δεν βοηθούσε και ο καιρός για ωραίες φωτογραφίες, αλλά επιφυλάσομαι.
Φεύγω πάω να κάνω κάμια βόλτα στο διαδύκτιο να βρω κουρτίνες για το καινούριο μου σπίτι, κοιτάζω marimekko αν έχετε καμιά ιδέα βεβαίως και θέλω να τη δω.
Φιλιά γιαπωνέζικα...κατακόκκινα!!!!