Η Μπιζουδένια μου

το Σεπτέμβριο του 2005 πήρα ένα mail από το Μάνθο που έλεγε ότι η Ζουζού ζητάει σπίτι και αν ενδιαφέρομαι να πάρω τηλέφωνο για περισσότερες πληροφορίες.

Οι περισσότερες πληροφορίες ήρθαν από τη Βάσω, μια κτηνίατρο στην Αργυρούπολη. Το γατί είχε βρεθεί σε άθλια κατάσταση σε ένα γιαπί, εκείνη το μάζεψε το πήρε στο ιατρείο το φρόντισε αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε να το κρατήσει. Μπορούσα να περάσω μου είπε να το δω και αν θέλω να το πάρω. Ήξερα ότι αν το έβλεπα και από κοντά δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω. Πήγα στο κτηνιατρείο πλήρως εξοπλισμένη. Με καλαθάκι μεταφοράς, τουαλέτα υπερπολυτελείας με φίλτρα και πορτάκι, άμμο την ακριβότερη, ξηρά τροφή, κονσέρβες, ξύστρες για τα νυχάκια της, παιχνίδια και τέλος πάντων ότι είχε το pet shop για γατιά.

Την ερωτεύτηκα τρελλά. Αυτή ήταν πολύ επιφυλακτική στην αρχή. Φτάσαμε σπίτι και δε μου μιλούσε καθόλου. Τριγύριζε δεξιά κι αριστερά με ένα ύφος αριστοκράτισας ενώ όλοι ξέραμε την καταγωγή της :)
Τις πρώτες ώρες της συγκατοίκησης τις περάσαμε η μια στον καναπέ και η άλλη στο πάτωμα και κοιταζόμασταν. Το Ζουζου δεν μου άρεσε και το άλλαξα σε Μπιζού. Επίσης της έβγαλα από το λαιμό αυτό το γαλάζιο κουδουνάκι που της είχαν κοτσάρει γιατί το δικό μου το γατί δεν είναι καρνάβαλος και αν ζούσε μόνη και είχε επιλογή αυτό δεν θα το επέλεγε να το φορέσει.
Το βράδυ όλοι καταλάβαμε ποιος ήταν το αφεντικό στο σπίτι και ποιος ο φιλοξενούμενος...

Μου έκανε πολλά κόλπα. Στις 20 μέρες της συγκατοίκησης το έσκασε από το μπαλκόνι μου που είναι στο δεύτερο όροφο. Την έψαχνα μέρα νύχτα παντού, δεν κοιμόμουν μήπως νιαουρίσει και δεν την ακούσω, κατέβαινα κάθε λίγο και λιγάκι και άνοιγα την πόρτα εισόδου της πολυκατοικίας για να μπορέσει να μπει, έφτιαξα φανουρόπιττα και δυο βράδυα μετά ήρθε στο δωματιό μου στις 5 το πρωί και έπαιζε με το μπαλάκι της. Στο σπίτι μπήκε από τη μπαλκονόπορτα. Η κατάστασή της άθλια, βρωμιάρα και ελεεινή, είχε κολλήσει μύκητες και είχε πάθει και ωτίτιδα. Ευτυχώς δεν είχε κολλήσει και μωρά.

Γύρω στα Χριστούγεννα την έπιασε και οίστρος. Κλάμα και οδύνη κάθε βράδυ, εγκατέλειψε το κρεβάτι και ξάπλωνε στα πλακάκια. Όταν ερχόταν κοντά μου ήταν για να της χαιδέψω λίγο το χεράκι... Αφού δεν άντεχα να τη βλέπω να υποφέρει κλείσαμε ραντεβού στη Βάσω για στείρωση. Το κλάμα που έριξα όταν την άφησα με τη γιατρό δεν το περίμενα ούτε εγώ. Η κτηνίατρος γελούσε.

Η βασίλισσά μου. Το μπιζουδάκι μου. Τώρα ζει ευτυχισμένη στο χωριό και τριγυρνάει με άλλες γάτες. Η μαμά λέει πως πολλές φορές τη βρίσκει να κάθεται στο παράθυρο του δωματίου μου... Αυτό που διασκεδάζω πιο πολύ από όλα όμως είναι όταν περνάει μπροστά από το μαχλουπό-σκυλάκι μας με τουπέ και ύφος και αυτός ο καημένος νευριάζει που δεν μπορεί να την κυνηγήσει :)