εμπρός καλά μου ποδαράκια

Από αύριο φοράω ξανά παντελονάκια. Η τελευταία φορά που φόρεσα παντελόνι ήταν τη νύχτα του ατυχήματος. Εκείνο το παντελονάκι δεν είναι μαζί μας πια γιατί για να μου βάλουν το γυψονάρθηκα στο Τζάνειο το έκοψαν με το ψαλίδι. Εντάξει, δε χάλασε και ο κόσμος έχω άλλα, θα πάρω άλλα, θα τα βρούμε τέλος πάντων. Σήμερα λοιπόν, έφυγαν τα ράμματα, έφυγε ο κηδεμόνας και έμεινα μόνη με τις πατερίτσες μου. Ε λίγο που έχει πειραχτεί η ισορροπία μου, λίγο που ο τετρακέφαλος το 'χει ρίξει έξω τις χρειάζομαι λιγάκι ακόμα. Αλλά δεσμεύτηκα στον φυσιοθεραπευτή μου ότι θα τις πετάξω κι αυτές πολύ σύντομα. Και η απόδειξη είναι ότι σήμερα κιόλας έκανα τα πρώτα μου βήματα χωρίς κανένα στήριγμα. Είχε τρομερό ενδιαφέρον η διαδικασία. Δεν είχα ποτέ μου σκεφτεί πόσο δεδομένο θεωρώ το να περπατώ. Χρειάστηκε να μου εξηγήσει στη θεωρία αλλά και να μου δείξει στην πράξη ο φυσιοθεραπευτής πως κάνουμε βηματάκια. Σηκώνουμε, λυγίζουμε, πρώτα η φτέρνα και μετά η υπόλοιπη πατούσα και ακολουθεί το άλλο πόδι και κυρίως κοιτάζουμε πάντα μπροστά! Καλά δεν έχω ξεχάσει να περπατάω προς Θεού!! Αλλά νομίζω ότι προσπαθώ να περπατήσω όπως πριν και βέβαια αυτό δεν γίνεται προς το παρόν. Έχω αποκτήσει και νέες συνήθειες στο περπάτημα μετά από τόσο καιρό με όλα αυτά που κουβαλούσα και πρέπει να τις αποβάλλω γιατί απλά δεν βοηθούν και είναι και αστείο όταν το βλέπει κανείς.
Σκεφτόμουν τα μωρά που προσπαθούν τα καημένα να μάθουν να περπατούν, να στηριχτούν στα δυο τους ποδαράκια και να πάνε ως το τραπεζάκι του σαλονιού να τα κάνουν όλα λίμπα!! Είναι δύσκολο το εγχείρημα, τώρα τα νοιώθω απολύτως. Και έτσι εξηγείται που όταν τα καταφέρουν τρέχουν να διαλύσουν τα πάντα. Κι εγώ αυτό θέλω να κάνω όταν θα περπατήσω κανονικά ξανά :)