λείπω, έλειψα, θα λείψω

Την έχω εγκαταλείψει τη μπλογκοκατάσταση, το ξέρω. Έχω όμως τόσα πολλά πράγματα να κάνω που πραγματικά δεν έχω χρόνο να αφιερώσω στο μπλογκ μου. Κατ' αρχήν έχουμε συγκλονιστικό καιρό, έχουμε το υπέροχο τζαζ που ξεκίνησε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και οι μουσικές μας κατακλύζουν, έχουμε βόλτες με αγαπημένους φίλους όλη την ώρα, έχουμε καφέδες, έχουμε επισκέψεις, τα όλα τα έχουμε :)

Έχουμε ταξιδάκι που έρχεται και το οποίο το έχω σκεφτεί και ξανασκεφτεί και ξαναματασκεφτεί. Όχι αν θα το κάνω γιατί αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. Πώς θα το κάνω είναι το θέμα. Το ταξίδι μου περιλαμβάνει οδήγηση μέχρι το Μιλάνο που απέχει από την εξωτική και θερμή ριβιέρα μόλις 3 ώρες και 30 λέπτα σύμφωνα με τον έγκυρο οδηγό michelin. Δεν είναι δα και κανένα ταξίδι ατέλειωτο... ε;

Προφανώς όμως το περσινό ατύχημα έχει αφήσει τα κουσούρια του στο μικρό μου μυαλουδάκι που βασανίζεται μέρες τώρα για το πώς θα οδηγήσω μέχρι το Μιλάνο και κυρίως πώς θα περάσω το Σαν Μπερνάρ, πώς θα ανέβω το βουνό με τις στροφές, μήπως εκείνο μήπως το άλλο, μήπως το παράλλο... ουφ!!!!! Σκέφτηκα να πάρω τρένο που ψιλοβολεύουν οι ώρες, όμως από το Μιλάνο Τσεντράλε μέχρι τη Μαλπένσα είναι μια ώρα δρόμος κι αν έχει κίνηση 5 ώρες είπε ο Νίκο άρα δεν μας κάνει. Σκέφτηκα να πάρω αεροπλάνο, αλλά απευθείας από Γενεύη δεν έχει, πρέπει να πάω Ζυρίχη και μετά Μιλάνο, τρέχα γύρευε δεν βολεύει. Μετά μου είπαν, ααα μη πάρεις το Σαν Μπερνάρ να πας από το Simplonpass είναι πιο εύκολο και πιο γρήγορο, αλλά πάλι βουνό, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, στρες.

Ξαφνικά συναντώ τον Enzo. Ααααα μου λέει άκου τι θα κάνεις. Οδηγείς μέχρι το Brig, όλο φλατ. Πηγαίνεις στο σταθμό του τρένου. Βάζεις το αυτοκίνητο και τον εαυτό του στο τρενάκι που το λένε ferroutage, περνάς το βουνό και τις στροφές με το τρένο άρα κανένα άγχος, καμιά κούραση, σε 15 λεπτά είσαι στην Iselle, κατεβαίνεις με το αυτοκίνητο από το τρενάκι και οδηγείς πάντα σε φλατ δρόμο άλλη 1 ώρα και 30 λεπτά μέχρι τη Μαλπένσα και λήγει το θέμα. Τρομερό; Καταπληκτικό. Αυτό θα κάνω. Το αποφάσισα.

Όμως, όσο βασανιζόμουν με τη διαδρομή και την οδήγηση σκεφτόμουν πως όταν πριν 2.5 χρόνια έφερα το γιαπωνεζάκι από την Ελλάδα όλα αυτά δεν υπήρχαν καν στο γαλαξία μου. Θυμάμαι τότε, όταν έφυγα από εδώ για να πάω στην Ελλάδα να το φέρω χιόνιζε όσο δεν είχε χιονίσει όλο το χειμώνα, ήταν 20 Μαρτίου. Οδήγησα από την Ανκόνα, πέρασα την Αόστα και το Mont Blanc χωρίς κανένα πρόβλημα, χωρίς κανένα άγχος, χωρίς σκέψεις, χωρίς αγωνία. Οι δρόμοι ήταν φυσικά πεντακάθαροι αλλά το ζαπονέ φορούσε καλοκαιρινά παπουτσάκια και δεν σκέφτηκα καθόλου ότι μπορεί και να είχα πρόβλημα.

Τώρα, με ιδανικές καιρικές συνθήκες, έχοντας να κάνω ένα ταξίδι σαφώς μικρότερο σε διάρκεια το έχω λιβανίσει και αναλύσει το θέμα 200 φορές και πάλι απολύτως κουλ δεν είμαι.

Από την άλλη, αν δεν το κάνω θα έχω μια ζωή την ιδέα ότι δεν μπορώ να το κάνω, θα έχω το φόβο ότι κάτι θα συμβεί και θα είμαι δέσμια ενός πράγματος που δεν ισχύει, γιατί και μπορώ και τίποτα δεν θα συμβεί.