Σήμερα είναι η μέρα των επιστημόνων

''Εδώ θα ανοίξουν οι σαμπάνιες όταν η πρώτη δέσμη σωματιδίων θα ξεκινήσει το ταξίδι της μέσα στον επιταχυντή'', μας έλεγαν τον περασμένο Απρίλη οι άνθρωποι του CERN.

Και έτσι έγινε, σήμερα λίγο μετά τις 9.30 το πρωί.

Για κάποιο λόγο θεωρώ επιστήμονες μόνο εκείνους των θετικών επιστημών. Διότι όταν ακούω τη λέξη επιστήμονας μου έρχονται στο μυαλό εικόνες εργαστηρίων, πλακέτες με μικρούτσικα πηνία, αντιστάσεις και διάφορα άλλα τέτοια. Μπορεί να φταίει ότι όταν ήμουν πιτσιρίκι με έπαιρνε η ξαδέρφη μου στο Πολυτεχνείο να της κάνω παρέα στο εργαστήριο που έκανε την έρευνα για τη διπλωματική της!

Άρα λοιπόν, σήμερα είναι η μέρα των μηχανικών, των φυσικών κτλ. Σήμερα μπήκε και επισήμα σε λειτουργία ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Η απόλυτη μηχανή, ίσως το κορυφαίο δημιουργήμα του αιώνα. Το παρακολουθούσα από το webcast όλη μέρα σήμερα. Το ακουστικό στο αυτί, μόνο στο ένα για να έχω και μια επαφή με το γραφείο και όταν άκουγα κάτι ενδιαφέρον alt+tab και είχα και εικόνα! Αμ πως...

Έχω πει και το παρελθόν πόσο με έχει εντυπωσιάσει όλη αυτή η προσπάθεια. Και μόνο χωροταξικά να το δει κανείς είναι άκρως εντυπωσιακό, μεγαλειώδες. Η έκταση που καταλαμβάνει στην Ελβετία και τη Γαλλία είναι τεράστια. Όταν το επισκέφθηκα τον Απρίλη μια ολόκληρη μέρα δεν μου έφτασε να τα δω όλα. Που να προσπαθούσα να τα καταλάβω και όλα. Υπεραγώγιμα καλώδια, τεράστια δίπολα, η πυξίδα που είναι ένα πείραμα μόνη της, το cryolab το βασίλειο του υπερυγρού ηλίου που χρησιμοποιείται για να πετύχουν θερμοκρασίες κόντα στο απόλυτο μηδέν στους μαγνήτες του επιταχυντή και να διατηρήσουν την υπεραγώγιμή του κατάσταση. Αν χρησιμοποιούσαν στον επιταχυντή κανονικούς 'ζεστούς' μαγνήτες αντί για υπεραγώγιμους τότε η περιφέρεια του τούνελ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 120 χλμ για να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα και θα κατανάλωνε 40 φορές περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια.

7000 επιστήμονες από 80 χώρες. Κοντά στην ταχύτητα του φωτός ένα πρωτόνιο μέσα στον επιταχυντή θα κάνει 11245 στροφές το δευτερόλεπτο. Μια δέσμη μπορεί να περιστρέφεται για 10 ώρες ταξιδεύοντας περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια χλμ, αρκετά για να πάει ως τον Ποσειδώνα και να γυρίσει πίσω. Σε πλήρη ισχύ, κάθε δέσμη θα έχει τόση ενέργεια όση ένα αυτοκίνητο που κινείται με 1600 χλμ την ώρα. Η ενέργεια που θα αποθηκεύεται στους μαγνήτες θα είναι ικανή να λειώσει 50 τόννους χαλκού.

Οι αριθμοί είναι απλά απίστευτοι. Και αν δεχτούμε ότι τα νούμετα 'μιλούν' τότε εδώ τα λένε όλα.

Επιστήμονες καθισμένοι μπροστά στις οθόνες παρακολουθούσαν εκτός από τη δέσμη και κάθε δυνατή λεπτομέρεια που θα μπορούσε να επηρεάσει τη διαδρομή της στο δακτύλιο. Έτσι όταν η θερμοκρασία σε κάποιο κομμάτι του δακτυλίου ανέβηκε παραπάνω από τα ανεκτά όρια απόκλισης σταμάτησαν και όταν κατάφεραν να την κατεβάσουν στα επιθυμητά επίπεδα συνέχισαν.

Το περίφημο πια Χιγκς μπορεί να μη το βρουν, αλλά με τον όγκο πληροφορίας που θα παράξει ο επιταχυντής θα βρουν πάρα πολλά άλλα, που ίσως δεν τα φαντάζονται κιόλας. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που μας είχαν πει τότε, θα παράγεται τόση πληροφορία σε ένα χρόνο ικανή να γεμίζει στήλες cd ύψους 20 χλμ.!!!
Στη συνέντευξη που έδωσε ο Lyn Evans, ο επικεφαλής του project είπε πολύ χαρακτηριστικά: 'Τελειώνουμε ένα μαραθώνιο με σπριντ, ήταν μακρύ το ταξίδι και όλοι ανυπομονούμε να ξεκινήσει η έρευνα'. Η ικανοποίηση και ο ενθουσιασμός για αυτό το επίτευγμα ήταν φανερά στο πρόσωπό του όπως τα μικρά παιδιά όταν καταφέρνουν να χτίσουν το πρώτο τους αυτοκινητάκι με τα lego!

Μπράβο τους λοιπόν, και ανυπομονούμε όλοι να δούμε τη συνέχεια!

Οι 3 ευχές

Η Έυη μου πέταξε μπαλάκι μικρό και εύχρηστο και δεσμεύτηκα να παίξω στο μπλογκο-παίγνιον των τριών ευχών. Μια για μένα, μια για τον οχτρό μου και μια για κάποιον άλλο όποιον θέλω.

Το λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Για μένα:

Αυτό που έκανα στις 5 Ιουλίου τουτουνού του έτους να προωθηθεί και να γίνει πραγματικότητα γιατί το θέλω πολύ, μα πάρα πολύ. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στην πορεία. Όλο και κάποιον θα βρω να μου δώσει ακόμα 3 ευχούλες ;)

Για τον οχτρό μου:

Περαστικά και καλό κουράγιο!! Αφού αποφάσισες να μπλέξεις μαζί μου τη γ...σες!

Για τον κάποιο άλλο που είναι ο φίλος μου ο Λυ:

όλα να πάνε καλά, να βρεθεί η άκρη, να περάσει και να το ξεχάσουμε οριστικά. γιατί σας αγαπάμε πολύ όλους.

Εγώ με τη σειρά μου το μικρό και εύχρηστο μπαλάκι το πετώ στους εξής αγαπημένους:

Δενδρογαλή

Πειρατή

mama

Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι! Φιλιά φιλιά πολλά.

υγ.: εδώ το σουρτούκι καλά κρατεί γιατί εντελώς ξαφνικά κατέφθασε από την Αθήνα το Σεμιράκι για ένα συνέδριο και ως καλή οικοδέσποινα έχω χρέος να της δείξω τις ομορφιές της Ελβετικής ριβιέρας!

η συνέχεια

το επόμενο πρωί, ή μάλλον για να είμαι ακριβής μεσημέρι, κατεβήκαμε για πρωινό στη μικρή βενετία. Διαγωνίως απέναντι από το Caprice, με θέα τους μύλους. Αεράκι είχε δε μπορώ να πω αλλά ήταν σαφώς καλύτερα από αυτό που ζήσαμε τον Ιούλιο.

Τοστάκια, φρουτοσαλάτες και φυσικά φρέντο που ήταν πολύ μέτριο πρέπει να πω. Αφού πήραμε τον αέρα μας και το brunch μας τα μαζέψαμε και πήραμε το δρόμο για το Καλό Λιβάδι. Γινόταν ο κακός χαμός στην παραλία, μια θέση στη σκια δεν υπήρχε για μας. Έτσι βρήκαμε δυο ξαπλώστρες στη γαλαρία κάτω από ένα αρμυρίκι και εγκατασταθήκαμε. Δεν πρόσεξα τους σελέμπριτι που ήταν εκεί (τους είδα στο δελτίο του σταρ όμως το βράδυ) αλλά δεν θα μπορούσα να μην προσέξω το Τζόνι Βαβούρα που ξάπλωνε στην ακριβώς μπροστινή ξαπλώστρα. Βέβαια το highlight του μεσημεριού μας δεν ήταν ο Τζόνι αλλά μια παρέα νεόπλουτων και κακόγουστων νεοελλήνων που έλεγαν ότι τους ερχόταν στο καρκάνι τόσο δυνατά ώστε να τους ακούει όλη παραλία. Η αισθητική τους άνευ προηγουμένου, φουσκωτές κοιλιές από τα μπυρόνια, καρα-τριχωτό στήθος με την απαραίτητη χρυσή καδένα σε αξιοπρεπές πάχος και μαγιουδάκι τύπου Burberry! Τελικά αποφασίσαμε ότι είχε πλάκα η φάση και τους κάναμε χάζι μέχρι που έφυγαν και ηρεμήσαμε κάπως.

Ο Τζόνι από την άλλη ήταν πολύ διακριτικός και ευγενικός και έκανε και πλάκα με τη σερβιτόρα της παραλίας. Είχε όμως ένα ατύχημα όπως είπε, του έσπασαν και τα δυο μπρατσάκια των γυαλιών του και αναγκάστηκε να τα κολλήσει με σελοτέιπ :))

Την ίδια μέρα φάγαμε στο Νικόλα στις Αγίες Άννες. Μέχρι φέτος πίστευα αυτό που λένε οι πινακίδες και νόμιζα ότι λέγεται Αγία Άννα. Αλλά ο αγαπητός Δημήτρης με διαφώτισε, Αγίες Άννες λοιπόν γιατί οι εκκλησίες είναι δυο στη συγκεκριμένη παραλία. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι αλλού!

Το συγκεκριμένο ταβερνάκι μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ. Γιατί πάντα τρώμε πολύ καλά, φρέσκα ψαράκια, φρέσκα ζαρζαβατικά από το περιβόλι τους, μαραθοκεφτέδες και ραδίκια του φρυ'άνου που πεθαίνω! Εκτός όμως από όλα αυτά συμπαθούμε πολύ το Νικόλα που είναι ένας ευγενέστατος πιτσιρίκος, χαμογελαστός και κάνει ότι μπορεί για να περάσουν οι επισκέπτες του καλά. Το βράδυ το πρόγραμμα είχε Χώρα. Μπαρότσαρκα. Κανονική. Δυο ποτάκια σε κάθε μπαρ και προχωράμε για το επόμενο. Όμως, υπήρχε ένα θέμα. Ντύθηκα ωραία και καλά αλλά μου έλειπε κάτι σε αξεσουάρ. Ένα κολιέ, ένα σκουλαρίκι, ένα δαχτυλίδι κάτι τέλος πάντων για να ολοκληρώσω το λουκ. Ε που αλλού θα πηγαίναμε.. στο Scala Shop Gallery. Λοιπόν ακολουθούν οι αγορές μου αυτής της φοράς αλλά και της προηγούμενης.

Το κουτάκι από μόνο του είναι έργο τέχνης!

μέσα του κρύφτηκε ο μικρός μου πρίγκηπας

και σε άλλο κουτάκι το ζευγάρι της χρονιάς, η πριγκήπισσα και ο βάτραχός της που περιμένει ένα φιλί για να γίνει πρίγκηπας

Πήρα και καταπληκτικά βιβλία, 'Ποιο είναι το τραγούδι των σειρήνων' της Μαρίλλη Τσοπανέλη που στην κυριολεξία το ρούφηξα και το βιβλίο του Δημήτρη Ρουσουνέλου 'Μυκονιάτικη Μαγειρική Ψηφίδες Πολιτισμού'. Δεν είναι απλά ένα βιβλίο μαγειρικής αλλά σημαντική προσφορά στη λαογραφία του νησιού και στη διάδοση του πολιτισμού του.

Το φανταστικό και σουπερ καλοκαιρινό δαχτυλιδάκι μου

και η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα σκουλαρίκια πεταλούδες, προσέξτε λίγο τη φωτογραφία. Το timing δεν μπορούσε να είναι σωστότερο, τα χρώμματα στα σκουλαρίκια ταίριαζαν απόλυτα με τη μπλούζα που φορούσα εκείνο το βράδυ

Όπως καταλάβατε η μπαρότσαρκα ξεκίνησε από τα Άστρα! Μοχίτο X2. Συνεχίσαμε με Άρωμα, ξανά Μοχίτο X2

Μας τηλεφώνησαν κάτι φίλοι μας που ήταν στον Πιέρο και μας περίμεναν οπωσδήποτε, πήγαμε κι εκεί μια βόλτα, ένα ποτάκι όμως γιατί γινόταν χαμός και είχε ζέστη. Μια τελευταία στάση το Remezzo και νωρίς το πρωί για ύπνο.

Κυριακή πρωί ήταν η μέρα της Ψαρούς και του πολύ πολύ αγαπημένου μου Nammos. Η Έυη είχε φροντίσει για τις ξαπλώστρες και το τραπέζι. Μια και από το προηγούμενο ξενύχτι, τα ποτά, τα σφηνάκια ήμασταν κάπως πήραμε δυο φανταστικούς φρέσκους φυσικούς χυμούς και απλωθήκαμε στις φανταστικές άνετες και χλιδάτες ξαπλώστρες.

Κολυμπήσαμε στα δροσερά νερά της Ψαρούς, η Λιάνα έριξε και κάτι ύπνους και το απογευματάκι ανεβήκαμε στο Nammos για μάσα. Σπαγγέτι με αχινούς για μένα, το εκπληκτικό μιλ φειγ μελιτζάνας με μους φέτας και διάφορα άλλα λαχταριστά. Κλείσαμε με.....

Σας φιλώ πολύ γλυκά και πολύ χαμογελαστά, πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε μετά το μαραθώνιο πόστ Μυκόνου :)