ένα ποτό και ο Manish Arora

Κι ενώ η τυρόπιττά μου είναι έτοιμη, η αμυγδαλότουρτα της μαμάς μου ψήνεται και εγώ ετοιμάζομαι να φτιάξω παγωτό λουκούμι τριαντάφυλλο χτυπάει το τηλέφωνό μου. Δεν έχει σταματήσει και καθόλου σήμερα είναι η αλήθεια. 

Έλα, τι κάνεις;

Καλά, εσύ;

Καλά κι εγώ.

Σκάμε στα γέλια. 

Η συζήτηση δεν μπορεί να συνεχιστεί στην ίδια γλώσσα και αλλάζουμε. 

Να πάμε για ένα ποτό;

Ξέρω καλά πως δεν θα είναι ένα ποτό και πως θα αργήσουμε πάλι και δεν γίνεται να ξυπνήσω αύριο στις 4 το απόγευμα. Δεν μ' αφήνουν ν' αγιάσω... 

O Manish Arora είναι Ινδός σχεδιαστής. Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο Γκαλιάνο της Ινδίας.  Χρησιμοποιεί μια τεράστια γκάμα ψυχεδελικών χρωμμάτων και κιτς μοτίβων συνδυάζοντας υφάσματα και κεντήματα αμιγώς ινδικά προσαρμοσμένα σε δυτικά πατρόν. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ το στυλ του. 

Ο Manish Arora, έχει διακοσμήσει τις μεγάλες μπουτίκ της Nespresso. Απίθανες δημιουργίες με τις κάψουλες του καφέ. Pop art από το μαγικό ραβδάκι του Ινδού σχεδιαστή. 

Ο Bacchitarius κυβερνά ένα πολύ μακρινό βασίλειο που λέγεται Swig. Σε ένα από τα ταξίδια του για κυνήγι, συνάντησε μια νεαρή κοπέλα που πετούσε βοτσαλάκια σε μια καφετιά θερμή πηγή.  Μαγεμένος από το άρωμα του κοριτσιού, δεν πέρασε πολύς καιρός για να κάνει την πριγκήπισσα Nespresso βασιλισσά του.  Έκαναν 16 κόρες, η μια ομορφότερη από την άλλη. Η αποστολή τους; Να σκορπίσουν την αγάπη τους και το αρωμά τους σε όλο τον κόσμο. 

Στη μπουτικ της Nespresso στη Champs Elysees στο Παρίσι παρουσίασε για πρώτη φορά τα 16 φορέματα της κολεξιόν του εμπνευσμένα από τις 16 κάψουλες των καφέδων Nespresso.

 

όλα αυτά τα τζιτζιλί του βίντεο εκτίθενται σε επιλεγμένες μπουτίκ, μια από αυτές είναι και της Λωζάνης φυσικά, είναι πανέμορφα αλλά δυστυχώς δεν πωλούνται!

τα Σαββατοκύριακα της αυτοκτονίας!

το προηγούμενο Σάββατο ξύπνησα με πυρετό 39. ένα ερείπιο. ήρθε η Lurdes να σιδερώσει. μου έφερε ένα πορτογαλέζικο μαντζούνι το οποίο αν το έπινα θα μου έφερνε τη φωνή μου πίσω. καλά της είπα, άστο στον πάγκο εγώ θα μείνω στο κρεβάτι λίγο ακόμα και θα το πιω όταν σηκωθώ.  μερικά αντιπυρετικά και αντιφλεγμονώδη αργότερα σηκώθηκα. ήπια το κρεμμυδόζουμο, ένα φλυτζάνι το πρωί και ένα το βράδυ όχι πιο πολύ μου είπε η Lurdes γιατί πειράζει στο στομάχι. είναι αηδιαστικό, κλείσε τη μύτη σου για το πιεις. εγώ δεν είχα ούτε γεύση ούτε όσφρηση όμως, το ήπια σα νεράκι.

πήγα μια βόλτα στη Λωζάνη, ναι με τον πυρετό μου μαζί. ήμουν κατάχλωμη αλλά who cares?

αγόρασα μια υπέροχη γκρι φούστα και ήθελα να κάνω τα νύχια μου αλλά οι βλαμμένες δεν είχαν χρόνο.  είδα λίγο την Άννα και γύρισα σπίτι. 

πέρασα όλο το απόγευμα με τσάι του βουνού με μέλι, dafalgan, αντιβίωση, μια βελουτέ κολοκύθας και Bejart στο dvd. ατέλειωτες ώρες μπαλέτου. το λατρεύω. αν αποκτήσω ένα παιδάκι ποτέ μου πρώτα θα μάθει να κάνει πιρουέτες και μετά θα περπατήσει :)

η φωνή μου έχει αρχίσει να βγαίνει, μη φανταστείς ότι τραγουδούσα κιόλας αλλά σαφώς καλύτερα από πριν. βρε λες αυτό το πορτογαλέζικο ζουμί να κάνει δουλειά; ας πιω άλλο ένα πριν φύγω σκέφτηκα.

το βράδυ Λωζάνη ξανά. ατέλειωτες ώρες σάλσα. χόρος μέχρι τελικής πτώσεως. τη δική μου την πτώση την περίμενα να έρθει γρήγορα. αλλά για δες, έχω αντοχές. με πυρετό, με το λαιμό μου σε κακό χάλι, με τα κοκκαλά μου να πονούν απίστευτα χόρευα, χόρευα, χόρευα. 

πέρασα τέλεια.

η Κυριακή ήταν χουζούρικη. έβρεχε στη ριβιέρα. εγώ στον καναπέ με τέσσερα θερμόμετρα, ροζ παπλωματάκι, χαρτομάντηλα, τσάγια, αντιπυρετικά, αντιφλεγμονώδη, αντιβίωση, περιοδικά. τι παρακμή Θεέ μου... σκεφτόμουν.

τη Δευτέρα μια συνάδελφος με ρώτησε στο διάδρομο, τι κάνεις και είναι τα μαλλιά σου ΤΟΣΟ τέλεια ΚΑΘΕ μέρα; ψήλωσα λιγάκι πρέπει να πω! γιατί οκ, τα βλέπω και μόνη μου ότι είναι ωραία αλλά να στο λένε οι άλλοι είναι αλλιώς, έχει άλλη αξία.  της εξήγησα ότι το κυριότερο όλων είναι ένα καλό κούρεμα τα άλλα είναι συνδυασμός πραγμάτων.

από χθες έχουμε έναν καιρό απλά υπέροχο.  το μεσημεράκι πήγαμε βόλτα για καφέ στη Γενεύη. καθίσαμε στην παλιά πόλη σε τραπεζάκια έξω. λοιπόν, εγώ θα το ξαναπώ. έχω την τύχη να ζω στην ομορφότερη χώρα της Ευρώπης. κι ας λένε οι διάφοροι ότι θέλουν... δεν ξέρουν ή μάλλον δεν έχουν την παραμικρή ιδέα κι ας νομίζουν αλλιώς.

μα πότε πήγε 8:25 κιόλας; πρέπει να ετοιμαστώ, έχουμε έξοδο πάλι :)

tortelli cremaschi και μια ίωση των φωνητικών χορδών

Είναι τέζα η μικρή Τερέζα. Το χειρότερο δεν είναι το τέζα, δεν είναι καν που ψοφολογάει και είναι νέα και όμορφη. Το χειρότερο είναι που δε μπορεί να μιλήσει, που η φωνή δεν βγαίνει από το πηγάδι αλλά από τα Τάρταρα. 

Ούτε αντιβίωση, ούτε τίποτα είπε η γιατρός. Καλά δε μασάω εγώ, είχα μια αμοξίλ που κάνει για το λαιμό γενικώς και τη χτύπησα, μαζί με κάτι αντιφεγμονώδη, αντιπυρετικά και νομίζω ότι τελικά θα γίνω καλά.  Γενικά, δεν είμαι τύπος που θα κρατήσει αποστάσεις από τα φάρμακα αν κάτι μπορεί να με ανακουφίσει θα το πάρω χωρίς δεύτερη σκέψη, τα ναρκωτικά όλα εξαιρούνται. Βέβαια, τη μορφινούλα μου την πήρα μετά το ατύχημα αλλά το είπε ο γιατρός. 

Λοιπόν, την επομένη της Πρωτοχρονιάς πήγα σε ένα σπίτι όπου ήθελα να πάρω όλα τα φανταστικά μπιμπελά να τα βάλω στο χάλι και να καθίσω να τα κοιτάζω.  Συγκρατήθηκα και δεν το έκανα αλλά εκεί μέσα υπάρχουν όλα αυτά τα απολύτως κομψά και όσο παιδικά χρειάζεται αντικείμενα τρελού πόθου. Ότι μια μέρα θα κλέψω θα το πω, ότι θα καταφέρω να τα κλέψω δεν θα το πω :)

Στο twitter ο Αλιάγας twittάρει και μας λέει για την αποψινή εκπομπή στην TF1, το τραγούδι της χρονιάς. Θα τον δούμε εννοείται γιατί οι γαλλικούρες του δεν παίζονται.  Αυτός, επίσης το twitter ανεβάζει φωτογραφίες του Παρισιού. Απίθανες, τρομερά καλλιτεχνικές κι αν τις τραβάει με το κινητό του τότε τι να πω κι εγώ, ο άνθρωπος έχει ταλέντο. 

Ενώ η ίωσή μου ξεκίνησε μόνο με αποκλεισμό του λαιμού, δηλαδή των φωνητικών χορδών όπως έμαθα από τη γιατρό έχει αρχίσει να επεκτείνεται εδώ και λίγες ώρες προς τη μύτη και τη μπουκώνει και δεν μπορώ. Δηλαδή, βλέπεις τη πάει να γίνει; Τώρα δεν μπορώ να μιλήσω και σε λίγο δεν θα μπορώ να μυρίσω και να αναπνεύσω.  Τι να πω... δε μπορώ να πω και πολλά.

Όμως, θα πω για το φαγητό που έφαγα το βράδυ πριν χάσω τη μιλιά μου. Tortelli Cremaschi. Η Crema είναι μια μικρή πόλη περίπου 60 χλμ νοτιοανατολικά του Μιλάνο. Εκεί φτιάχνουν τα tortelli  που είναι ζυμαρικά γεμισμένα με ένα μείγμα γλυκό που αποτελείται από διάφορα μπισκοτάκια όπως amaretti, τα πολύ τοπικά mostaccino και άλλα. Μου τα έφερε ο  Νico που η Crema είναι το χωριό του και τα μαγείρεψα εγώ με τον παραδοσιακό τρόπο όπως μου είπε. Βράζουμε τα tortelli μέχρι να μαλακώσουν και σε μια άλλη κατσαρόλα λυώνουμε βούτυρο το οποίο αρωματίζουμε με φασκόμηλο. Σουρώνουμε τα tortelli και τα λούζουμε με το λυωμένο βούτυρο.  Προσθέτουμε και αρκετή grana padano, εγώ βάζω μπόλικη γιατί μου αρέσει και σερβίρουμε. Όνειρο. Η grana ισσοροπεί τη γλύκα των ζυμαρικών και εγώ τώρα θέλω να πάω στην Crema το Δεκαπενταύγουστο να δοκιμάσω το απολύτως αυθεντικό προϊόν.  Τα βρίσκεις όλο το χρόνο στην περιοχή αλλά το παραδοσιακό είναι δεκαπενταύγουστος.  Της μάμα του είναι 50 φορές καλύτερα μου είπε γιατί εκείνη τα κάνει πάντα φρέσκα και δεν τα καταψύχει ποτέ και η διαφορά είναι μεγάλη και εμφανής σύμφωνα με τον μικρό Ιταλό μας. 

Πέρα από αυτά έχω ακούσει πολλές μαλακίες τώρα τελευταία αλλά δεν έχω απαντήσει. γιατί; γιατί περιμένω το τέλος για να γελάσω τρελά όμως!

άντε και περαστικά μας.