Μια Κυριακή, ένα τζην, μια ωραία παρέα και ένα φαγητό.... άλλο πράγμα

Είναι Δεκέμβρης στην Αθήνα. Κυριακή μεσημεράκι, ζέστη, ήλιος μοναδικός και εγώ έχω ραντεβού στις 14:30 στο Matsuhisa, που είναι πια γνωστό το πάθος μου με το συγκεκριμένο εστιατόριο. 13:28 δείχνει το ρολόι του αυτοκινήτου και είμαι ήδη στο Φλοίσβο, θα είμαι στον προορισμό μου νωρίς αν και έχει κινησούλα όπως πάντα άλλωστε στο συγκεκριμένο σημείο της παραλιακής.

μπροστά μου, πολυτελές γερμανικό αυτοκίνητο που ήρθε από το Μανχάτταν όμως!! Δεν βιάζομαι καθόλου, απολαμβάνω τη διαδρομή, χαζεύω τη θάλασσα, ακούω ωραία μουσικούλα. Το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο και οι επιλογές σε ραδιοφωνικούς σταθμούς είναι κάτι που μου λείπει πολύ εδώ. Δεν έχει πολλούς σταθμούς και οι μουσικές επιλογές των διαθέσιμων είναι σχεδόν για κλάμματα. Στην Αθήνα... τι θες να ακούσεις? νταλκαδιάρικα, σκληρό ροκ, έντεχνο, λαικό, ποπάκια, μέινστρημ όλα εκεί διαθέσιμα να κάνεις την επιλογή σου.
Η ώρα 2 και είμαι ήδη στο Λαιμό. Σταματάω στο περίπτερο που είναι εκεί δεξιά όπως μπαίνεις στην οδό Απόλλωνος. Λάθος. Ο συγκεκριμένος περιπτεράς πρέπει να είναι ο αντιπαθέστερος του Λεκανοπεδίου και εκτός από αυτό δεν έχει και τίποτα από αυτά που θέλω. Τότε ακόμα κάπνιζα, και ήθελα τα σουπερσλιμ, ήθελα ένα Ευ Ζην που σε εκείνο το τεύχος φιλοξενούσε συνέντευξη του μέγιστου σεφ Νόμπου που του την είχε κάνει η αγαπημένη μου Εύη Φέτση.
Δε βαριέσαι λέω, σιγά μη συγχιστώ με το βούρλο έχω ώρα και θα πάω μέχρι τη Βούλα να τα πάρω. Τσουκου τσουκ μπαίνω στο αυτοκίνητο και ξεκινάω. Φτάνω στη Βούλα. Βγαίνω από το αυτοκίνητο και κουνάμενη σινάμενη πηγαίνω προς το περίπτερο. Νοιώθω όμως ότι το παντελόνι μου έχει φαρδύνει κάπως. Αλλά αυτά είναι φευγαλέες σκέψεις που περνούν και δεν τους δίνω καμιά σημασία. Έχω στηθεί μπροστά στα περιοδικά και τα χαζεύω ενώ παράλληλα προσπαθώ να βάλω το χέρι μου στην κωλότσεπη του τζην. Ουυυυυυυπππςςςςςςςς!!!!!!!!! Αυτό που πιάνω δεν θυμίζει τζην... είναι πιο μαλακό. Κατεβάζω το χέρι πιο κάτω και πάλι νοιώθω έντονη την απουσία του αμερικανικού υφάσματος. Το παντελόνι έχει σκιστεί σε πολύ κουλό σημείο, ανάμεσα στην τσέπη και την πισινή ραφή και μάλιστα κάθετα, δηλαδή όσο το τέντωνα τόσο κατέβαινε. Τραβάω το μπλουζάκι μου όσο τραβιόταν να καλύψω τα ακάλυπτα πληρώνω άρον άρον και μπαίνω στο αυτοκίνητο ξανά και με μεγάλη προσοχή. Τηλεφωνώ στη Θάλεια που δεν το ακούει το κινητό και αγχώνομαι. Πρέπει οπωσδήποτε να καθυστερήσουν. Γιατί??
Γιατί αν καθυστερήσουν, θα πάρω μια ωραία μαργαρίτα, θα καθίσω έξω και θα πω ότι δεν θέλω να μου πάρουν το πανωφόρι γιατί όσο να 'ναι έχει λίγο ψύχρα. Δεν μπορούσα να με φανταστώ να περιφέρομαι με το παντελόνι σκισμένο και σε κοινή θέα το βρακάκι με τις χελώνες και το ροζ λαστιχάκι... ευτυχώς που δεν ήταν σπρινγκ (που λεει και η γιαγιά μιας γνωστής μου) να γίνω τελείως ρόμπα. Για καλή μου τύχη και η Θαλίτσα με το Λύμπε αλλά και ο τζουτζούκος αργούσαν. Όλα έγιναν όπως τα είχα σχεδιάσει. Εγώ κάθισα έξω ΜΕ το πανωφόρι και όταν ήρθαν καθίσαμε στο τραπέζι μας οπότε και μπορούσα να το βγάλω και να το κρατήσω στο καθισμά μου.
Φάγαμε καταπληκτικά, όση ώρα έτρωγα είχα αυτή τη θέα. Την καταπληκτικότερη που θα μπορούσα να βρω στην Αθήνα. Ξέχασα και το τζην και όλα. Παρακαλούσα μόνο μη βγει ο Λάμπης από την κουζίνα και χρειαστεί να σηκωθώ να τον χαιρετήσω. Δεν θα σηκωνόμουν.. προφανώς!!Ήπιαμε πολύ ωραίο κρύο σάκε που σερβίρεται σε μπαμπού και είναι πολύ πρωτότυπος και εντυπωσιακός τρόπος σερβιρίσματος.χάζευα τα μανολάκια μου που και που μια που αυτή ήταν η πρώτη τους έξοδος :))χάζευα και τους γιαπωνέζους που ετοίμαζαν λαχταριστό σουσάκι και ονειρευόμουν την επόμενη φορά....

Σήμερα λοιπόν, 11/6 έχω γενέθλια! Δεν θα σας κεράσω γλυκάκι αλλά σουσάκι και δροσερό σάκε, σας το ετοιμάζουν οι νεαροί άμεσα :))