Στόχοι

Όλος ο κόσμος όταν μιλάει για στόχους συνήθως αναφέρεται στην καριέρα του, στις σπουδές του, για τη ζωή του γενικότερα. Δηλαδή, οι στόχοι είναι κυρίως σοβαρά πράγματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα επηρρεάσουν σημαντικά τη ζωή του και την εξέλιξή του. Θετικά ή αρνητικά δεν ξέρουμε θα δείξει. Εγώ έτσι όπως τα έχω κανονίσει όλα τέτοιου είδους στόχους δεν βάζω. Έχω εδώ και καιρό επιλέξει μια συγκεκριμένου τύπου σχέση εργασίας που δεν μου επιτρέπει να σκέφτομαι ''αα φέτος θα πάρω την τάδε προαγωγή, του χρόνου θα ζητήσω αυτή τη θέση'' ετσετερά ετσετερά.. με τις σπουδές έχω από καιρό τελειώσει, δόξα σοι ο Θεός!! Εντάξει, για να το παίξω λιγάκι ιντελεκτουέλ μπορώ να πω ότι θέλω σε ένα χρόνο να πάρω το πρώτο μου πτυχίο στα γερμανικά, αλλά επειδή τα γερμανικά τα κάνω για το κέφι μου δεν το μετράω ως στόχο. Λοιπόν, για να το μαζεύω σιγά σιγά θα πω που έχω καταλήξει ως προς τη στοχοθεσία.

1. Να πάω εδώ απέναντι από το σπίτι μου, στο l' ermitage όπου η κυρία Krebs και η ομάδα της δημιουργούν με βάση το ψάρι και τα οστρακοειδή. Βέβαια, οι προτάσεις του εστιατορίου προσαρμόζονται πάντα με βάση την εποχή, τη θερμοκρασία και φυσικά με τη διαθεσιμότητα των πρώτων υλών στην αγορά. Έχει μια μοναδική βεράντα με απρόσκοπτη θέα στη λίμνη και τις γαλλικές άλπεις. Έχουν στην κατοχή τους και ένα αστεράκι μισελέν. Βραχυπρόθεσμος στόχος ο οποίος θα υλοποιηθεί άμεσα και πριν φύγει η μαμά.

2. Ο στόχος νούμερο δύο απαιτεί μια λίγο πιο μεγάλη μετακίνηση. Κανονικά δεν είναι μεγάλη, αλλά στην κατάσταση που είμαι αυτό τον καιρό οτιδήποτε μεγαλύτερο των 10 μέτρων μου φαίνεται βουνό! Ένα chateau στο Vevey, το chateau του Denis Martin. Μοριακή γαστρονομία, δημιουργίες άλλου επιπέδου αλλά κι εκεί μια αυλή καταπληκτική, με πάνεμορφες τριανταφυλλιές και δύο αστεράκια. Έδω σκέφτομαι να πάρω το πακετάκι που είσαι στην κουζίνα με το σεφ για περίπου μια ώρα, μετά κάθεσαι ωραία και τρως και παίρνεις και το βιβλίο του Denis Martin. Στόχος λίγο πιο μακροπρόθεσμος, να γίνω καλά πρώτα και μετά αλλά σίγουρα πριν χειμωνιάσει.3. Στόχος numero trois, Crissier Hotel de Ville. Εκεί, θα γίνει της κολάσεως. Philippe Rochat, 3 ολόκληρα αστεράκια και είναι το καλύτερο από τα βραβευμένα εστιατόρια της περιοχής. Εκεί παλιά μαγείρευε ο Fredy Girardet τον οποίο διαδέχτηκε ο Rochat.
Τώρα θα μου πείτε, καλά τόσα χρόνια είσαι εκεί τώρα σου θυμήθηκε να πας παντού? Λοιπόν, τόσα χρόνια έχω πάει σε άλλα δεν είναι τα μοναδικά αστεράτα που διαθέτει η ριβιέρα όλα κι όλα :) Αλλά υπάρχει ένα θέμα με όλα αυτά τα εστιατόρια. Είναι κάπως ακριβά και δεν μπορείς να ζητάς από τον περίγυρο να σου κάνει αυτά τα γούστα. Και μόνη μου είχα ένα θέμα να πάω, ψιλοκώλονα. Διαβάζω όμως προχθές στον Αθήναιο το εξής θεικό

”στα μεγάλα εστιατόρια, όσοι τρώνε μόνοι τους απολαμβάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης από το προσωπικό και συνήθως τους σερβίρει ο ίδιος ο μετρ κι αυτό γιατί οπως ξέρουμε, σύμφωνα με την ετικέτα, μόνον αυτός έχει δικαίωμα να πιάνει κουβέντα στους πελάτες”

Αυτό ήταν, και ιδιαίτερη μεταχείριση δηλαδή ultra μεταχείριση γιατί έτσι κι αλλιώς είναι σούπερ και καταπληκτικό φαγητό, τι άλλο να ζητήσω? Τίποτα.