Αλατάκια και άλλα

Σάββατο, η μέρα της βόλτας. Από μόνο του το Σάββατο προυποθέτει ξύπνημα χαλαρό, πρωινό με ζεστό ψωμάκι, βουτυράκι από τις Άλπεις, μέλι από τη Βυτίνα και καφεδάκι ελληνικό και πάντα Λουμίδη. Και η βόλτα αρχίζει. Ελληνο-γαλλικό καφεδάκι στη Λωζάνη και ψώνια. Πάντα κάνω μια βόλτα στο ντελικατέσεν του Globus. Έκει πάντα βρίσκω τα πιο περίεργα υλικά για τα γλυκά μου, ότι μπαχαρικό και αρωματικό φανταστώ για τα φαγητάκια μου.

Αλάτι

Η ιστορία του αλατιού είναι συνυφασμένη με την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Από
πολύ νωρίς είχε γίνει γνωστή στον άνθρωπο η χρήση του αλατιού ως συντηρητικού, πράγμα
που συνέβαλε στη διατήρηση των τροφίμων (κρέατα, ψάρια, τυριά, ελιές κ.λπ.) και βοήθησε στις μεγάλες μετακινήσεις, αφού πλέον είχε βρεθεί ο τρόπος να συντηρούνται οι τροφές για μεγάλα διαστήματα.
Στην Αρχαία Ρώμη, το αλάτι λειτουργούσε ως νόμισμα και η ανταλλακτική του αξία ίσχυε και σε πολλές άλλες περιοχές και περιόδους. Η αξία του υπήρξε πολύ μεγάλη και για να την
αντιληφθεί κανείς αρκεί να αναλογιστεί πως η αγγλική λέξη για το μισθό «salary», προέρχεται από τη λατινική «salarium» που σημαίνει πληρωμή με αλάτι (sale είναι το αλάτι στα λατινικά). Στις Ασιατικές χώρες ανταλλασσόταν το βάρος του σε χρυσάφι.

Ανθός αλατιού
Θεωρείται το καλύτερο αλάτι και είναι αρκετά ακριβό. Bεν έχει υποστεί καμία κατεργασία – οπότε περιέχει ιχνοστοιχεία όπως φθόριο, μαγνήσιο, κάλιο, ασβέστιο – και συλλέγεται με το χέρι. Συγκεντρώνεται στην επιφάνεια του νερού στις αλυκές.
Ο γαλλικός ανθός αλατιού προέρχεται από την περιοχή της Βρετάννης και συγκεκριμένα από τις πόλεις Guérande που θεωρείται πως παράγει και τον καλύτερο ανθό αλατιού, Noirmoutier και Camargue από εκεί έρχεται και το δικό μου.

Αλάτι Ιμαλαίων
Προέρχεται από υποστρώματα θαλασσινού νερού που υπήρχε εκεί 200 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η αυθεντική καθαρότητά του το κάνει πολύτιμο. Οι ροζ κρύσταλλοι υποδηλώνουν την ύπαρξη σιδήρου, αποδεικνύουν την ταυτότητα προέλευσης.
Πιπέρι
Το πιπέρι ήταν το πιο αγαπημένο μπαχαρικό των Βυζαντινών, που αγαπούσαν τις πικάντικες σάλτσες και τα πολλά μυρωδικά στα φαγητά τους. Ακόμα και οι αυτοκράτορες συνήθιζαν να τρώνε κρεμμύδια και σκόρδα και μασούσαν κατόπιν γαρύφαλλα, για να φύγει από το στόμα τους η βαριά οσμή. Οι έμποροι της εποχής εκείνης κουβαλούσαν με τα τσουβάλια το πιπέρι από τα βάθη της Ασίας και το πουλούσαν πανάκριβα. Τα μοναστήρια όμως, που έκαναν εμπόριο, για να επαρκούν στις ανάγκες τους, άρχισαν να παραγγέλνουν κι αυτά πιπέρι και να το πουλούν, όχι πια σε κόκκους - όπως ακριβώς έως τότε - αλλά κοπανισμένο, σκόνη. Φυσικά, έτσι πουλιόταν πιο ακριβά. Ωστόσο οι καλόγεροι δεν μπορούσαν να δουλέψουν εύκολα, επειδή το πιπέρι χωνόταν στη μύτη και στα μάτια τους. Γι' αυτό αναγκάζονταν να προσλαμβάνουν καλογεροπαίδια και να τα στρώνουν στο γουδί. Κι αυτά όμως δεν κατάφερναν να μένουν στη θέση τους για πολύ. Έτσι, το κοπάνισμα του πιπεριού κατάντησε να γίνεται μόνο από τους τιμωρημένους καλόγερους.
Τριανταφυλλάκια αποξηραμένα
που θα στολίσουν όμορφα τα γλυκάκια μου, που θα τα χρησιμοποιήσω για να φτιάξω garam masala, τη συνταγή που είχα δει στου Αθήναιου το καλοκαίρι, που θα ανοίγω το βαζάκι να μυρίζω το υπέροχο ντελικάτο τους αρωματάκι.
Και για το τέλος... το ομορφότερο αλάτι που έχει μπει ποτέ στην κουζίνα μου. Syrah Salt Flakes!! Μωβ κρύσταλλοι αλατιού με εκχύλισμα κρασιού Syrah. Το καρτελάκι του γράφει ότι απολαμβάνεται καλύτερα αν το τρίψουμε με το χέρι μας και πασπαλίσουμε με αυτό λαχανικά, κρέας, αρνάκι, πουλερικά και μακαρονάδες! Πάει με όλα δηλαδή :)
Καλή Κυριακή!