Το τέλειο Σαββατιάτικο πρωινό

είναι όταν ξυπνάς το πρωί, αλλά όχι πολύ πρωί και νοιώθεις μια περίεργη ησυχία. Εκείνη την ησυχία που απλώνεται όταν το χιόνι πέφτει απαλά. Σκεπάζει τις στέγες, το δρόμο, τα δέντρα.

Ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι κάτι τέτοιο συνέβαινε έξω από το παραθυρό μου όταν η ακοή μου άρχισε να ενεργοποιείται σήμερα το πρωί. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αλλά το πρωί, εγώ πρώτα αρχίζω να ακούω και σιγά σιγά ανοίγω τα μάτια. Καλά για να μιλήσω πρέπει να περάσει αρκετή ώρα. Βγαίνω από το ζεστό μου κρεβατάκι και πηγαίνω προς το παράθυρο, σηκώνω το πατζούρι και είναι αλήθεια! Πέφτει χιονάκι ψιλό, ήρεμα, ήσυχα. Είναι πρωί και έχει λίγο κίνηση στο δρόμο, αλλά το χιόνι έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να εξαφανίζει όλους τους θορύβους. Τους κλείνει μαγικά μέσα στις νιφάδες του και... πλαφ πέφτουν στη γη και εξαφανίζονται!

Βάζω το μπρίκι και ψήνω ένα λουμίδη με ολίγη, μέχρι να αρχίσει να γυρίζει ο καφές για να κάνει το τέλειο καιμάκι ετοιμάζω λίγο πρωινότεμπελιά στον καναπέ, χαζεύω το χιόνι από το κλειστό παράθυρο. Ρίχνει ακόμα. Και λίγα μέτρα πιο πάνω το χιονοσύννεφο έχει αρχίζει να εξατμίζεται αλλά τη δουλειά του την έκανε μια χαρά και για σήμερα.

Είμαι πολύ χαρούμενη που διάλεξα να μείνω δίπλα στη λίμνη!!! Εδώ κάτω μας προστατεύει το νερό και όλα είναι πιο ήπια. Έχουμε τη χαρά του λευκού αλλά χωρίς τις κακές επιπτώσεις. Πέφτει, στρώνει λευκά χαλάκια και λυώνει πολύ γρήγορα. Όχι αποκλεισμοί, όχι δυσκολία στις μετακινήσεις αλλά έχουμε την τύχη να το απολαμβάνουμε ως θέα.
Έτσι, με μουσικούλα στο αυτοκίνητο πήγα μέχρι τη Λωζάννη για το Σαββατιάτικο εσπρεσάκι με αγαπημένους φίλους. Και τώρα που τα φωτάκια της πόλης άναψαν και καθρεφτίζονται στα νερά της λίμνης είναι η ώρα για μια ακόμα βόλτα :)
Και έτσι με τις βόλτες και τα ξεμυαλίσματα δεν κανόνισα το ταξιδάκι μέχρι τη Λυόν, όπου η Cordon Bleu διδάσκει την τέλεια tarte tatin...
Φιλιά πολλά!!