Ανόητα συμπεράσματα

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολύς κόσμος παραξενεύεται με τον τρόπο που έχω επιλέξει να ζω.
Άλλοι ανυσηχούν, άλλοι κουνούν το κεφάλι, άλλοι χαμογελάνε αλλά με εκείνο το χαμόγελο που μου τη δίνει στα νεύρα. Οι πιο αδιάκριτοι όταν με συναντούν ρωτούν τι γίνεται ρε συ? Κανένα πικάντικο νέο έχεις να μας πεις? Αυτό σημαίνει κανά γκομενάκι παίζει? Κι αν παίζει σιγά μη το πω σ’αυτούς.. Βρίσκουν τις επιλογές μου περίεργες και προσπαθούν να κάνουν σενάρια και υποθέσεις, ειδικά αυτοί που όσο κι αν με γνωρίσουν πάντα μένουν στην επιφάνεια.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο σπίτι μου μ’αρέσει να είμαι μόνη. Μ’αρέσει η ησυχία. Όλη μέρα είμαι μαζί με άλλους ανθρώπους, πολλούς. Κουβέντες, ήχοι, τηλεφωνήματα, καφέδες, φαγητό ποτέ ήρεμα, πάντα φασαρία, πάντα κόσμος.
Οι λίγες ώρες που έχω με εμένα λοιπόν, θέλω να είναι όπως εγώ τις φαντάζομαι όση ώρα οδηγώ από το γραφείο στο σπίτι. Μέχρι να φτάσω, έχω σκεφτεί τι θα μαγειρέψω, που θα στρώσω τραπέζι να φάω, τι μουσική θα ακούσω, τι κρασί θα πιω. Αν λοιπόν έπρεπε κάθε μέρα να τη μοιράζομαι το πρωί με συναδέλφους (αναγκαστικά) και κάθε βράδυ με κάποιον, που εγώ έχω επιλέξει τότε δεν θα μπορώ να είμαι μόνη ποτέ. Δεν θα μπορώ ποτέ να κάνω ότι θέλω, γιατί και ο άλλος θέλει κάτι. Και δεν είναι πάντα εύκολο να συμπέσουν τα γούστα. Και δεν μπορώ να παραπονιέμαι γιατί η επιλογή στη δεύτερη περίπτωση είναι δική μου. Και επειδή όλα δεν μπορούμε να τα έχουμε δικά μας , δηλαδή σήμερα θέλω την παρέα σου αλλά αύριο όχι, γιατί αυτό θα καταπατούσε την ελευθερία του άλλου ανθρώπου, προτιμώ να περνώ τα βράδυα μου μόνη. Μόνη με τις σκέψεις μου, μόνη με τα βιβλία μου, μόνη με τη μουσική μου, μόνη με το κρασί ή τη σαμπάνια μου, μόνη με τον ουρανό μου που είναι γεμάτος αστέρια, να σκέφτομαι στα Ελληνικά, με κουράζει πολύ αυτό το όλη μέρα αγγλικά στο γραφείο δεν μπορώ μπουκώνω αφού πολλές φορές τους μιλάω ελληνικά :)
Να ακούω τον ηχο της σιωπής, εκκωφαντικός. Αλλά μου αρέσει. Δεν νοιώθω έτοιμη να μοιραστώ αυτές μου τις στιγμές με κάποιον άλλο, ίσως γιατί δεν τον έχω βρει ακόμα, μπορεί και να μη τον βρω ποτέ. Τι σημασία έχει? Το σημαντικότερο είναι να είμαι εγώ καλά, να περνάω εγώ καλά και όταν θέλω παρέα και πάρτυ και χαρές και ντιριντάχτα τα βρίσκω αρκεί που έχω καλούς φίλους που με αγαπούν και με καταλαβαίνουν και δε θυμώνουν όταν θέλω να κρύβομαι στο σπίτι μου μόνη μου. Σε όλη μου τη ζωή θα θυμάμαι αυτό που μου είπε η Ιουστίνη, αν δεν είναι ο τέλειος πρίγκηπας μη θυσιάσεις την ελευθερία σου!

Το τραγούδι είναι απλά υπέροχο!