Παραμύθια που κάποτε τελειώνουν

Είμαι σωστό ερείπιο. Πονάει η πλάτη μου και είμαι πολύ κουρασμένη. Σήμερα, από τις 7 το απόγευμα μέχρι τώρα δεν έχω καθίσει σχεδόν καθόλου. Μαζεύω, μαζεύω και τελειωμό δεν έχουν τα συμμαζέματα. Απορώ κι εγώ που ήταν όλα αυτά τα πράγματα και ποιος τα χρησιμοποιούσε. Δεν μου φτάνει η μετακόμιση έχω και τη δίαιτα, που αύριο το μενού έχει πίττα και επειδή εδώ δεν έχουν πίττες να πάω στο Γρηγόρη να πάρω μια σπανακόπιττα να φάω έπρεπε να τη φτιάξω εγώ και βρέθηκα στις 12 τα μεσάνυχτα να πλένω σπανάκια, να σωτάρω, να τρίβω τυριά και να ψήνω. Και μέσα σε όλον αυτό τον οικιακό πανικό έκανα διάφορες σκέψεις που προκλήθηκαν από διάφορες συζητήσεις και γενικότερους δικούς μου προβληματισμούς. Αυτό μου συμβαίνει σπάνια γιατί γενικά δεν κυνηγάω τίποτα, αλλά τελευταία υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που όταν με συναντούν αρχίζουν τις γνωστές συζητήσεις, άντε τι θα γίνει δεν θα παντρευτείς εσύ? δεν θα κάνεις οικογένεια? και τι περιμένεις? δε μπορεί να μη βρίσκεις ένα καλό παιδί.. με άλλα λόγια μη ψάχνεις τον τέλειο βρες έναν κι ότι να 'ναι. Το δικό μου το πρόβλημα όμως είναι άλλο και το σκεφτόμουν ενώ πακέταρα τα ωραία ποτήρια του κρασιού μου.

Σκεφτόμουν, αν τελικά εμείς ως άνθρωποι μπορούμε να αντέξουμε τα 'αιώνια δεσμά'. Είναι δυνατόν από την απόλυτη επιθυμία και ανάγκη για το significant other μας, την ίδια ακριβώς στιγμή, και μόνη η θέα αυτού του ανθρώπου και μόνο στο άκουσμα της φωνής του να φτάνουμε στην απόλυτη δυστυχία και να νιώθουμε απέχθεια? Αγάπη, σχέσεις, απάτη, εκδίκηση καταστάσεις που τις ζούμε καθημερινά, που τις βλέπουμε να διαδραματίζονται δίπλα μας, να πρωταγωνιστούν άνθρωποι που ξέρουμε καλά ή όχι.
Αλήθεια τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην απιστία και τελικά παίρνουμε το ρίσκο να τα χάσουμε όλα ? Μπορούμε να αγαπάμε παραπάνω από έναν άνθρωπο ταυτόχρονα?
Αυτό που παρατηρώ είναι η σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη ουσιαστικού περιεχομένου που μπορεί και όντως υφίσταται σε δυο μαγικές λέξεις: 'Σ’ αγαπώ'.
Οι άνθρωποι μαλώνουν, έχουν πόθους και πάθη, απιστούν. Κάθε μέρα. Οι άνθρωποι γύρω μας, άνθρωποι που ξέρουμε συμπεριφέρονται αηδιαστικά και συναισθηματικά βιαία. Η ωμή πραγματικότητα είναι όταν βρισκόμαστε μπροστά στην απιστία και έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε αντιπαράθεση με το σύντροφο μας και μπορούμε να τον κάνουμε να απαντήσει ειλικρινά στις ερωτήσεις που μας βασανίζουν, ρωτάμε αυτά που απλά ξεριζώνουν την καρδιά απ’ το στήθος μας. Αυτές οι ερωτήσεις όμως πρέπει να μένουν μέσα σε έναν αδιαπέραστο θάλαμο, να μην απαντώνται ποτέ, καθώς καμία απάντηση δεν είναι ικανοποιητική και αρκετή. Λένε ότι χωρίς την αλήθεια και την ειλικρίνεια θα ήμασταν ζώα. Τις περισσότερες φορές όμως η ειλικρίνεια είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη αναστάτωση. Η διάφορα βρίσκεται ακριβώς στους λόγους για τους οποίους θέλει κανείς να είναι ειλικρινής: γιατί νιώθει ότι αυτό που έκανε είναι λάθος και ζητά συγχώρεση η απλά για να προκαλέσει πόνο. Η διαφορά βρίσκεται σε όλα αυτά που κατ’ επιφασιν λέμε για να κάνουμε το σύντροφο μας να νιώσει καλά (η άσχημα) αλλά στην ουσία τα λέμε για τον κάνουμε να μείνει (η να φύγει), τα νήματα που κινούμε είτε παθητικό-επιθετικά είτε συνειδητά και την κατά μέτωπο επίθεση που εξαπολύουμε όταν η ασφάλεια μας απειλείται. Τότε είναι που με δυο λέξεις κάνουμε τα πάντα στάχτη. Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις. Απαιτητικό. Απαιτούν πάνω απ' όλα αμοιβαίο σεβασμό, υποχωρήσεις ίσως και παραχωρήσεις, κατανόηση. Απαιτούν πολύ δουλειά, καθημερινή δουλειά και χρόνο οι σχέσεις. Απαιτούν αγάπη. Και ξανάρχομαι στο αρχικό μου ερώτημα ‘Μπορούμε να αντέξουμε τα ‘αιώνια δεσμά’’?