και το ταξίδι ποτέ δεν τελειώνει

Σάββατο απογευματάκι αφήσαμε το Μόναχο και τις γιορτές των Βαυαρών. Το Salzburg είναι δίπλα 1.30 ώρα δρόμος. Πήγαμε κατευθείαν στο ξενοδοχείο αφήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε για μια γρήγορη βόλτα στο χωριό που ήταν γεμάτο Έλληνες και Ρώσους. Οι ντόπιοι μάλλον είχαν εξαφανιστεί για να γλιτώσουν από την επέλαση των οπαδών των ομάδων που φιλοξενούνταν εκεί.

Ήπιαμε ακόμα μια μπύρα και φάγαμε παγωτάκι το οποίο όπως μάθαμε μετά φημίζεται στην περιοχή ως το καλύτερο και μπορώ να το επιβεβαιώσω. Γύρω στις 7 και κάτι ξεκινήσαμε για το γήπεδο. Εγώ αφού το παίδεψα πολύ στο μυαλό μου αν θέλω να παρακολουθήσω τον αγώνα τελικά αποφάσισα να πάω.

Στην κερκίδα ήμουν μαζί με τα αγόρια γιατί οι θέσεις των κοριτσιών ήταν αλλού. Όταν είχα καμιά απορία ρωτούσα... και φυσικά έκανα κορυφαία ερώτηση και πάλι. Πριν αρχίσει ο αγώνας και ενώ κάτι κοριτσάκια έκαναν διάφορα μέσα στον αγωνιστικό χώρο αναρωτιόμουν σε ποιο από τα δυο τέρματα θα είναι ο Τζωρτζ Νικοπολίδης. Φυσικά και ρώτησα, αν είναι δυνατόν που θα έμενα με την αγωνία μέχρι να αρχίσει το παιχνίδι. Χαμογελάει ο Ανδρέας και μου λέει, ακόμα δεν ξέρουμε θα γίνει κλήρωση. Ε πως να το ήξερα τώρα αυτό? Δεν έχει σημασία όμως. Στη διάρκεια του αγώνα συμμετείχα κανονικότατα, φώναζα συνθήματα, έβριζα το διαιτητή και το Νικοπολίδη. Στο γήπεδο πήγαμε όλες σαν τα γυφτάκια ούτε μηχανή δεν είχα μαζί μου γιατί στην Ελλάδα στις ειδήσεις έλεγαν ότι δεν αφήνουν να πάρεις ούτε καν τσάντα μαζί σου, και κρατάνε τις μηχανές και μετά ψάχνεις να τις βρεις και κάτι τέτοια τραγικά. Οπότε φωτογραφίες έχω κάτι κακομοίρικες από το κινητό και δεν ξέρω και που είναι το καλώδιο να σας τις δείξω. Ο αγώνας λίγο πολύ ξέρετε πως ήταν εξάλλου δεν είμαι ο πλεον κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για το θέμα. Μπορώ όμως να πω ότι είναι μεγάλη χλιδή να είσαι πρωταθλητής ευρώπης γιατί αφενός έχεις δικό σου γήπεδο και δεν σέρνεσαι από δω κι από εκεί να συναντάς τους αντιπάλους και αφετέρου οι Αυστριακοί είχαν διαμορφώσει έναν τεράστιο χώρο δίπλα στο γήπεδο, το σπίτι των ελλήνων τον ονόμαζαν και εκεί γίνονται πάρτυ μετά το τέλος του αγώνα. Εμείς κατεβήκαμε στο χωριό και πήγαμε για μπύρες, τι άλλο...
Αυτό που βρήκα γοητευτικό στο Salzburg είναι ότι υπάρχουν μαγαζιά με χριστουγεννιάτικα στολίδια που είναι ανοιχτά όλο το χρόνο. Φυσικά και ψώνισα στολίδια και κυρίως τη σπεσιαλιτέ τους, που είναι αυγά με χριστουγεννιάτικες ζωγραφιές και στολιδάκια.



Εκεί γεννήθηκε και ο Mozart όπως πιθανόν θα ξέρετε, υπάρχει ακόμα το σπίτι που γεννήθηκε και φτιάχνουν προς τιμήν του και τα πολύ ωραία σοκολατάκια Motzartkugeln


Την Κυριακή το πρωί, κατεβήκαμε για καφέ. Στο πιο παλιό καφέ της πόλης. Ήλιος, ζέστη, βεράντα και κόσμος στην πλατεία. Οι φωτογραφίες είναι από τη βεράντα του καφέ.

Στα καφέ, παραγγέλνεις το γλυκό σου χωριστά από τον καφέ. Έρχεται η κυρία με το δίσκο γεμάτο λιχουδιές και δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις...

Με αυτό το ποδήλατο-πούλμαν κάναμε βόλτα κι εμείς και είχε πολύ γέλιο. Οι τεσσερίς μας κάναμε την περισσότερη φασαρία στο χωριό. Γελούσαμε δυνατά, τραγουδούσαμε δε σταματώ να σ'αγαπώ ποτέ οε οε Ελλάς ολέ ολέ και ο οδηγός μας όταν υπήρχε κόσμος μπροστά μας τους φώναζε Hellas is coming και χτυπούσε το κουδουνάκι!!

Μετά τη βόλτα για να ξεκουραστούμε συναντήσαμε τα αγόρια και ήπιαμε μια μπύρα μαζί τους.

Η ώρα όμως πέρασε και έπρεπε να επιστρέψω στο Μόναχο με το τρένο, να πάρω το αυτοκίνητο και να γυρίσω στην Ελβετία.

Έφτασα στον περίφημο σταθμό του Μονάχου, αλλά την πίκρα του Διονυσίου δεν τη συμμερίζομαι, μακάρι να με ξεχνούσε η μοίρα μου εκεί :))
Οι γιορτές συνεχίζονταν και εγώ δεν ήθελα να φύγω....

Ευτυχώς δεν είχε κίνηση στο δρόμο, γιατί ο Μάρτιν με είχε τρομάξει ότι τις Κυριακές ειδικά στην Ελβετία οι δρόμοι πήζουν. Ο καιρός στη διαδρομή ήταν καλός εκτός από εμάς εδώ κάτω που έβρεχε μανιωδώς... μέχρι σήμερα το μεσημέρι που έφτιαξαν κάπως τα πράγματα και ανέβηκε και η θερμοκρασία!
Φιλιά πολλά με μια υποψία ήλιου...