Έχει Πανσέληνο απόψε...

Το 1996 όταν πρωτοπήγα στην Αγγλία φοιτήτρια οι γονείς μού έστελναν το Βήμα. Τότε, Κατερίνα Αγραφιώτη είχε γράψει στο Άλλο Βήμα ένα πολύ γοητευτικό κείμενο για το φεγγάρι. Από εκεί σας φέρνω μερικά αποσπάσματα.
Είναι παράξενο πως το φεγγάρι χωρίς να είναι «πηγή ζωής», όπως ο ήλιος, του κλέβει την παράσταση. Και όχι μόνο αυτό. Του κλέβει στην κυριολεξία και το φως. Γιατί η Σελήνη δεν έχει δικό της φως, είναι ετερόφωτη και παθητική. Αυτό που εμείς βλέπουμε σαν φωτεινό σώμα είναι η αντανάκλαση από το φως του ήλιου που πέφτει επάνω της.
«Φοράει την προσωπίδα του Ηλιου», λέει ο Οδυσσέας Ελύτης. Γι' αυτό η Σελήνη θεωρείται βασικά το σύμβολο της εξάρτησης, της έμμεσης γνώσης και της αποδίδουν θηλυκή υπόσταση. Ο ήλιος είναι η ζωή, το απαραίτητο, το χρήσιμο, η λογική. Το φεγγάρι είναι η ομορφιά, το περιττό, η φαντασία, το υποκειμενικό κρυμμένο μονοπάτι στα τρίσβαθα της ψυχής μας, καμιά φορά επικίνδυνο.

Την είπαν Αστάρτη, Πασιφάη, θεά ωραία αλλά άσεμνη. Ο Ομηρος την περιγράφει σαν εντυπωσιακή φτερωτή γυναίκα πάνω σε άρμα. Η ζωή της γεμάτη ερωτικά επεισόδια. Στην Επίδαυρο της είχαν στήσει ναό, στην αρχαία Ιλιδα άγαλμα. Στο ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα παρουσιαζόταν έφιππος.

Φυσικά η γοητευτικότατη μυθολογία μας δεν θα μπορούσε να μην υμνήσει τη Σελήνη. Έτσι έφτιαξαν αυτή την ιστορία:

Αφού τελειώνει την καθημερινή βραδινή της περιπλάνηση πάνω στον κύκλο του ουρανού, φεύγει και πηγαίνει να συναντήσει τον μεγάλο της έρωτα, τον ωραίο Ενδυμίωνα. Τον βρίσκει πάντα σε μια σπηλιά κοντά στην ακρογιαλιά. Εκεί η ερωτευμένη Σελήνη τον γεμίζει χάδια και φιλιά. Ο νέος άντρας, όμως, που είναι θεός του ύπνου, δεν ανταποκρίνεται με το ίδιο πάθος, μισοναρκωμένος όπως είναι σχεδόν μόνιμα, αφού κοιμάται. Τότε αυτή φεύγει χλωμή και θλιμμένη, ενώ τα σκυλιά του Ενδυμίωνα την αποχαιρετούν αλυχτώντας.

Στη λαογραφία των περισσότερων λαών πιστεύουν ότι η Σελήνη παντρεύτηκε τον Ηλιο, Ωστόσο η Σελήνη, ζηλιάρα για τον κατάξανθο άντρα της, τον Ηλιο, προσπάθησε να τον κομματιάσει με το σπαθί της και έτσι γεννήθηκαν τα αστέρια. Οσο για τις τρεις κατασκότεινες νύχτες του κάθε μήνα όταν δεν υπάρχει καθόλου φεγγάρι στο στερέωμα, λένε ότι είναι οι τρεις βραδιές που κάνει έρωτα με τον άντρα της τον Ηλιο και ζητάει από τα άλλα αστέρια να τους κρύψουν.
Στη Μακεδονία υπάρχει ένας θρύλος που λέει ότι ο Ηλιος και η Σελήνη ήσαν αδέλφια. Τσακώνονταν συνέχεια όμως και μάλιστα αυτός την είχε γεμίσει σημάδια. Η μάνα τους απηύδησε και τα καταράστηκε να μην είναι ποτέ πια μαζί, όταν βγαίνει ο ένας έξω η άλλη να είναι πάντα μέσα.
Παλιά, όταν ο κόσμος πίστευε πολύ περισσότερο στις δεισιδαιμονίες, το φεγγάρι ήταν υπεύθυνο για πολλά γεγονότα της καθημερινής ζωής. Τίποτε, έλεγαν, δεν του ξεφεύγει, μάλιστα για τους Αιγύπτιους ήταν το «μάτι της νύχτας». Γνωρίζουμε ότι είναι ο φυσικός δορυφόρος του πλανήτη μας, της Γης, και το πιο κοντινό της ουράνιο σώμα. Γι' αυτό, αν και μικροσκοπική μέσα στο Σύμπαν, ωστόσο, ακριβώς επειδή είναι κοντά μας, εξασκεί τρομερή επίδραση πάνω στους ανθρώπους, ιδιαίτερα η πανσέληνος. Τις περισσότερες φορές ευεργετική. Πολλοί το ξέρουν, το νιώθουν και το περιμένουν. Αλλοι πάλι απλώς αφήνονται στη γοητεία του, στην ακαταμάχητη έλξη του.

Τώρα πια ξέρουμε πολλά από τα μυστικά του. Και ας μην μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι τη ρωσική και την αμερικανική σημαία πάνω στην επιφάνειά του. Παλιά όμως ο κόσμος προσπαθούσε να εξηγήσει περισσότερο με τη φαντασία παρά με την επιστήμη τι ήταν τα σημάδια που φαίνονται πάνω στο γεμάτο φεγγάρι. Γνωστή είναι η ιστορία για τα σημάδια που άφησε ο Κάιν όταν σκότωσε τον αδελφό του Αβελ. Αλλοτε πάλι έλεγαν ότι το φεγγάρι περπατούσε στη γη και ζητιάνευε. Μπήκε σε σπίτι να ζητήσει ψωμί, η νοικοκυρά πάνιζε τον φούρνο, θύμωσε που το είδε ξαφνικά μπροστά της και του πέταξε το πάνιστρο με το φτυάρι στο πρόσωπο. Να τα σημάδια του.

Σβήστε το φεγγάρι γιατί θέλω να κοιμηθώ, φωνάζω κι εγώ όπως ο Σνούπι πάνω στο σκυλόσπιτό του!!!